• Polski
  • English
  • AA+A++

Zaproszenie na warsztaty “Recentring Central Greece in the Aegean Middle Bronze Age” 21-22 marca 2024 r.

coments closed
W dniach 21 i 22. marca w siedzibie IAE PAN w Warszawie odbędą się warsztaty poświęcone problematyce centralnej Grecji (od Attyki po Tesalię) w środkowej epoce brązu, głównie z perspektywy ceramiki i sieci wymiany i kontaktów.
W warsztatach weźmie udział prawie 20 naukowców z Grecji, Szwecji, Austrii, Francji, Szwajcarii, Niemiec, Czech i Stanów Zjednoczonych.
Głównym celem spotkania jest przekierowanie uwagi z Krety czy Peloponezu na mniej znaną archeologię centralnej Grecji, która w ostatnich latach dynamicznie się rozwija. Warsztaty organizowane są w ramach projektu RENLORC, który realizuje dr Christopher Hale w ramach programu PASIFIC.
Zapraszamy do uczestnictwa - w Warszawie w siedzibie Instytut, lub online po rejestracji:
Program warsztatów dostępny jest pod tym linkiem:

Projekt Sznury paciorków, łańcuchy danych - ozdoby z muszli w grobach z wczesnej epoki brązu

coments closed
Miło jest nam poinformować, że dr Aldona Kurzawska z Ośrodka Studiów Pradziejowych i Średniowiecznych IAE PAN w Poznaniu otrzymała projekt NAWA - Wspólne projekty badawcze pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Republiką Austrii (2024-2025):
 Sznury paciorków, łańcuchy danych - ozdoby z muszli w grobach z wczesnej epoki brązu
 Zespół polski: dr Aldona Kurzawska – kierownik projektu (IAEPAN), dr hab. Iwona Sobkowiak-Tabaka prof. UAM (Wydział Archeologii UAM), mgr Anna Głód (IAEPAN)
 Zespół austriacki: dr Dorothea Maria Bosch – kierownik projektu (ÖAI, Österreichische Akademie der Wissenschaften), dr Caroline Posch (Naturhistorisches Museum Wien), dr Georg Tiefengraber(Naturhistorisches Museum Wien).
 Celem naszego projektu badawczego będzie nieinwazyjna mikroanaliza ozdób z muszli odkrytych w Krzyżanowicach Dolnych (Polska) i w Gemeinlebarn (Austria), i ich interpretacja zarówno w kontekście pochówków, jak i badań społeczności Europy Środkowej z wczesnej epoki brązu. Poszukamy odpowiedzi na pytania: jakie muszle wykorzystywano do produkcji ozdób we wczesnej epoce brązu w Austrii i w Polsce? Skąd je pozyskiwano? Czy technika produkcji ozdób była podobna? Jakiego typu mikroślady i pozostałości materiałów organicznych zachowały się na tych zabytkach oraz co możemy o nich powiedzieć i jak je interpretować? Co wyniki analiz mówią nam o praktykach pogrzebowych? Jak możemy wykorzystać dane pozyskane dzięki przyjętym metodom badawczym?
 Zbadamy w jaki sposób różne dane, uzyskane za pomocą proponowanych metod pracy oraz zgromadzone dzięki doświadczeniu obu zespołów badawczych, mogą być ze sobą powiązane. Podobnie jak splecione były ze sobą ozdoby w poszczególnych pochówkach z losami dawnych społeczności, tak i dane archeologiczne się przeplatają. Naszym zadaniem jest "rozplątanie" tych danych, aby lepiej zrozumieć przeszłość.

Birytualne cmentarzysko z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza odkryte w Opolu-Groszowicach- projekt realizowany przez Fundację Przyjaciół Instytutu Archeologii i Etnologii PAN

coments closed

Birytualne cmentarzyska z końca epoki brązu i wczesnej epoki żelaza znane są z obszarów obecnej Polski z Górnego Śląska oraz zachodniej Małopolski. Odkryte na nich groby szkieletowe dostarczają niezwykle cennych informacji, najczęściej nieuchwytnych w przypadku – przeważających w tym czasie w dorzeczu Odry i Wisły – obiektów ciałopalnych. W związku z tym są ważnym źródłem do analizy różnych zagadnień związanych m.in. z ubiorem, demografią czy obrządkiem pogrzebowym ludności chowającej swych zmarłych w czasie HaB2-3-HaD również poza Górnym Śląskiem i zachodnią Małopolską.

 

Jedną z wyróżniających się nekropoli o mieszanym obrządku pogrzebowym zarejestrowanych w dorzeczu górnej Odry jest cmentarzysko z Opola-Groszowic. Stanowisko położone jest nad samą rzeką Odrą. W roku 1960, podczas wybierania żwiru, natrafiono tu na groby ludności kultury łużyckiej. Niestety, obiekty te zostały zniszczone przed przybyciem archeologów na miejsce odkrycia. Ponieważ dwa lata później ponownie planowano wybierać żwir na omawianym stanowisku, podjęto decyzję o rozpoczęciu ratowniczych badań wykopaliskowych. Prowadziła je – w latach 1962-1964, 1966, 1967, 1969 – Danuta Woźniak z Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu. Wyniki badań pierwszych czterech sezonów zostały opublikowane na łamach "Opolskiego Rocznika Muzealnego" (Woźniak 1966; 1982), natomiast materiały pozyskane w 1967 i 1969 r. nadal zalegają w muzealnym magazynie. Z powodu długiego czasu, jaki minął od zakończenia wykopalisk, ich opracowanie należy wykonać jak najszybciej; powinno się ono jednak różnić od publikacji z lat 1966 i 1982, których autorka nie miała sposobności współpracy z przedstawicielami innych dyscyplin naukowych. Obecnie mamy już taką możliwość i należy z niej skorzystać w jak najpełniejszym stopniu, aby spróbować odtworzyć życie ludzi zasiedlających ponad 2500 lat temu obszary dzisiejszego Opola. Bytująca na tych terenach grupa społeczna, z racji wyjątkowego położenia swych siedzib nieopodal Odry, odgrywała znaczącą rolę we wzajemnych kontaktach ludów zamieszkujących Śląsk, Wielkopolskę i wschodnie Pomorze – z jednej strony, oraz obszary zachodniobałkańskie, wschodnioalpejskie i Italii – z drugiej. Położenie dzisiejszego Opola na trasie dalekosiężnej wymiany handlowej (na „bursztynowym szlaku”) potwierdzają m.in. odkryte w Groszowicach wyroby bursztynowe i szklane.

 

 

Partnerem Fundacji w realizacji niniejszego projektu jest
Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk,

 

Głównym realizatorem projektu jest dr hab. Tomasz Purowski prof. IAE PAN

 

Projekt dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.

 

 

Finansowanie projektu:
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego,
Instytut Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk