Konstantyn VII Porfirogeneta (905‒959), cesarz bizantyński, jedna z najciekawszych indywidualności w historii cesarstwa rzymskiego czasów Średniowiecza.

Współcześni badacze doceniają głównie jego aktywność intelektualną, zwłaszcza jako inspiratora ważnych dzieł historiografii i wielkich projektów naukowych.

Cele, jakie cesarz stawiał i sobie, i piszącym na jego zamówienie autorom, były jednak na wskroś polityczne, Konstantyn VII dążył wszak do stworzenia podstaw intelektualnych dla ekspansji Bizancjum i umocnienia rzymskiej tożsamości wschodniego imperium. Celom tym służyć miał także adresowany do cesarskiego syna, Romana II, traktat O zarządzaniu cesarstwem.

Bywa on nazywany „podręcznikiem dyplomacji”, lecz określenie to nie oddaje w pełni jego bogatej treści. Nie jest to wyłącznie katalog forteli, lecz także zwierciadło idealnego władcy, w którym następca tronu ma się przeglądać, by ukształtować swój charakter wedle najlepszych wzorów moralnych i intelektualnych. To rady dla potomka, któremu ojciec chce przekazać ściśle tajne wiadomości o ludach barbarzyńskich, aby potrafił je okiełznać i wykorzystać w interesie cesarstwa. Dzieło Konstantyna VII jest zatem cennym świadectwem polityczych ambicji, jakie żywiły bizantyńskie elity połowy X stulecia.

Przekład autorstwa Aleksandra Paronia jest pierwszym całościowym tłumaczeniem dzieła bizantyńskiego władcy z średniowiecznej greki na język polski, opatrzonym obszernym komentarzem i wstępem.